و اما تو ، می دانم زندگی شعر نیست ، می دانم ، شاعر نیستم . ولی اجازه بده برایت شعر بگویم ، شعری را که دوستش دارم : اشک رازی ست ، لبخند رازی ست ، عشق رازی ست ، اشک آن شب ، لبخند عشقم بود. قصه نیستم که بگویی . نغمه نیستم که بخوانی . صدا نیستم که بشنوی ، یا چیزی چنان که ببینی ، یا چیزی چنان که بدانی ، من درد مشترکم ، مرا فریاد کن .... درخت با جنگل سخن می گوید، علف با صحرا، ستاره با کهکشان، و من با تو سخن می گویم. نامت را به من بگو، دستت را به من بده، حرفت را به من بگو، قلبت را به من بده، من ریشه های ترا دریافته ام، با لبانت برای همه سخن ها گفته ام، و دست هایت با دستان من آشناست، در خلوت روشن، با تو گریسته ام . برای خاطر روشن، با تو گریسته ام . برای خاطر زندگان و در گورستان تاریک، با تو خوانده ام، زیباترین ِ سرود ها را، زیرا که مردگان این سال، عاشق ترین ِ زندگان بوده اند. دستت را به من بده، دست های تو با من آشناست. ای دیریافته، با تو سخن می گویم، بسان ابر، که با طوفان، بسان علف که با صحرا ، بسان باران که با دریا، بسان پرنده که با بهار، بسان درخت که با جنگل سخن می گوید. زیرا که من ریشه های ترا دریافته ام زیرا که صدای من با صدای تو آشناست . زیرا که من بغض قلب توهستم،پس فریاد کن مرا.... ، فریاد خاموش.....                                                                              ای خویشاوند راستین ! که هرگز با تو نبوده ام ، ای مخاطب من ! که هیچگاه با تو سخن نگفته ام ، بی تو با بیگانگی و سکوت می میرم . انتظار ، گم کردن توست . غربت ، غم دوری تو . اضطراب ، درد بی تو ماندن . و غم ، داغ بی تو زیستن....                                                                              من نشانی از تو ندارم اما نشانیم را برای تو می نویسم : در عصرهای انتظار به حوالی بی کسی قدم بگذار خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوجه های تنهای شو کلبه غریبیم را پیدا کن کنار بید مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو حریر غمش را کنار بزن مرا خواهی دید با بغضی کویری که غرق عصاره ی انتظار است پشت دیوار دردهایم نشسته ام                                                                              نام بی نشانیت بر برگی از دفتر زندگی ام نقش بسته و هنگامی كه خواستم تنها نام تو را آتش بزنم برگ برگ زندگی ام سوخت